Deze boeiende houtsnede toont een ruige kustlijn waar imposante kliffen samenkomen met een onstuimige zee. De rotsformaties, scherp omlijnd en getextureerd, rijzen dramatisch op uit het schuimige water dat tegen hun basis breekt. Het kleurenpalet is delicaat maar levendig — zachte zonsondergangskleuren in roze en paars kleuren de lucht, verweven met lichte wolken, terwijl verschillende tinten blauw het woelige water beneden tot leven brengen. Het groen bovenop de kliffen voegt een vleugje leven toe, contrasterend met de grijze en bruine rotsoppervlakken. De compositie balanceert vakkundig de verticale opstijging van de rotsen met de horizontale uitgestrektheid van de oceaan; het leidt het oog van de getande voorgrondkust naar de verre horizon, wat zowel rust als ontzag oproept. De subtiele kleurovergangen en de gravure-techniek die penseelstreken imiteert, vangen het vluchtige moment van de schemering in deze kustscène, en nodigen de kijker uit om de koele zeebries en het geluid van de golven te voelen. Gecreëerd in 1933, weerspiegelt dit werk de harmonieuze combinatie van traditionele Japanse ukiyo-e-techniek met een moderne gevoeligheid in de landschapskunst, en viert het de ruwe schoonheid van de natuur met poëtische sereniteit en precisie.