Ta praca ukazuje spokojny widok natury, gdzie spokojne jezioro otoczone jest wysokimi, ciemnozielonymi drzewami sięgającymi nieba. Scena rozgrywa się w ostatnich momentach zimy, gdy pozostałości śniegu miękko zalegają na brzegach jeziora, kontrastując z głębokim niebieskim kolorem wody. Artysta zastosował delikatne przejścia tonalne i precyzyjną fakturę drzew, oddając gęstość lasu, podczas gdy powierzchnia wody, namalowana szerokimi, spokojnymi pociągnięciami, zaprasza do ciszy i spokoju. Pojedynczy ptak cicho przemyka po wodzie, dodając życia w przeciwnym razie nieruchomemu krajobrazowi.

Technicznie praca wykorzystuje tradycyjne metody drzeworytu charakterystyczne dla japońskich odbitek z początku XX wieku, łącząc przemyślaną kompozycję z oszczędną, lecz sugestywną paletą barw, zdominowaną przez głębokie zielenie, błękity oraz delikatną biel śniegu. Kompozycja delikatnie prowadzi wzrok wzdłuż brzegu w głąb lasu, tworząc harmonijną równowagę między przestrzenią a formą. Emocjonalnie dzieło wywołuje cichą kontemplację – subtelna gra światła i cienia, chłodna atmosfera pozostającego śniegu i szept przyrody zapraszają do zanurzenia się w chwili zamrożonej w czasie, uosabiającej zarówno spokój, jak i efemeryczność zmian sezonowych. Historycznie obraz odzwierciedla ruch shin-hanga, który łączył wpływy zachodnie z tradycyjną japońską estetyką, tworząc dzięki temu kulturalny dialog o istotnym znaczeniu artystycznym.