Obraz przyciąga widza w spokojny moment, oprawiony okrągłym otworem kamiennym, który elegancko kontrastuje z ostrymi liniami architektury nad nim. Motyw smoka na dachu sugeruje poczucie wielkości i tradycji, podczas gdy poniżej życie wydaje się kwitnąć w bujnej zieleni i łagodnych brązach. Delikatna gra światła tańczy na krajobrazie, podkreślając kręty szlak, który zaprasza do odkrywania, prowadząc wzrok w stronę odległych ruin skąpanych w ciepłej poświacie. Pod tym żywym spokojem kryje się emocjonalne napięcie—przypomnienie o ulotnej naturze piękna, uchwycone w ramach tańczącym między rzeczywistością a pamięcią.

Paleta kolorów ożywia płótno, z błękitami łagodnie przechodzącymi w złote odcienie, gdy słońce gaśnie pod wieczór. Juxtapozycja żywych liści i zrujnowanych struktur wprowadza emocjonalną dychotomię; istnieje piękno w upadku, historia zakorzeniona w kamieniach. Staranna praca Vereshchagina dodaje głębi i tekstury, sprawiając, że każdy element wydaje się namacalny, niemal jakby można było przejść przez łuk i wkroczyć do tej sceny. Możemy poczuć spokojne szeptanie wiatru przemycającego przez liście, łącząc się z odległym śpiewem ptaków, symfonią spokoju, która uchwyca ducha minionej epoki, a jednocześnie odczuwamy ją intymnie w teraźniejszości.