W tej żywej scenie ogród wybucha kolorami, oświetlając nie tylko florę, ale i samego ducha spokoju. Bogate zielenie dominują w tle, a światło słoneczne przepływa przez żywą roślinność, rzucając figlarne wzory na miękką ziemię poniżej. Ten luksusowy odcień żółtego, tak charakterystyczny dla końca lata, napełnia atmosferę ciepłem, otaczając figurę, która wydaje się niemal snem w ruchu - kobietę, która z gracją spaceruje po bujnym otoczeniu.

Dwuwymiarowy świat przekształca się dzięki charakterystycznym pociągnięciom pędzla Moneta: luźnym i emocjonalnym, tworzą one niemal namacalne poczucie ruchu dla widza. Kwiaty ożywają, szczególnie eleganckie i wysokie malwy oraz białe naparstnice, które podkreślają scenę niczym radosne wykrzykniki. Ubranie kobiety jest delikatne, ale lekko rozmyte, jakby sam czas się ulatniał; jej koszyk sugeruje łagodny cel w tej kontemplacyjnej wędrówce. Takie sceny rezonują z widzami, wywołując nostalgię za prostszymi przyjemnościami — za pięknem odnajdowanym w objęciach natury, radością spokojnych chwil i spokojnym szczęściem bycia otoczonym kwiatami.