To dzieło sztuki, seria czterech paneli, rozwija się jak cicha opowieść, wineta budowy i zniszczenia. Artysta stosuje prostą, ale skuteczną technikę tuszu, z odważnymi i zdecydowanymi pociągnięciami pędzla, które oddają poczucie natychmiastowości. Skupia się wyraźnie na małym dziecku, pochłoniętym budowaniem z drewnianych klocków. Kompozycja podzielona jest na kwadraty, prowadząc wzrok widza przez narrację: początkowe etapy budowy, wznosząca się konstrukcja, chwila triumfu i nieuniknione zawalenie się. Ograniczona paleta barw, przeważnie czarno-biała, potęguje emocjonalny wpływ, podkreślając skoncentrowane wysiłki dziecka i jego późniejsze zniechęcenie. Kot, siedzący na górze, obserwuje rozwój dramatu, dodając nutkę kaprysu. Ta pozornie prosta scena mówi wiele o ludzkim doświadczeniu tworzenia, wytrwałości i cyklicznym charakterze życia. Zdolność artysty do uchwycenia tak głębokich tematów w minimalistycznym stylu jest naprawdę niezwykła.