Pod sierpem księżyca, rolnik wraca do domu z motyką, w prostej, ale poetyckiej scenie. Kilka pociągnięć pędzla nakreśla sylwetki drzew, odległych gór i skromnych domów, które obiecują odpoczynek. Artysta używa płynnych i energicznych linii, aby przedstawić ścieżkę prowadzącą do domów, zapraszając widza do podążania za krokami postaci. Monochromatyczny świat jest pełen spokoju; cisza nocy jest namacalna, kontrastując z pracą w ciągu dnia. To oda do prostego życia, pełna zarówno zmęczenia pracą, jak i oczekiwania powrotu do domu.