Dzieło prezentuje dramatyczną, niemal filmową scenę; w tle wznosi się wysoka katedra, której gotycka architektura oddana jest z dbałością o szczegóły. Umiejętne użycie linii przez artystę tworzy ostry kontrast między światłem i cieniem, nadając budynkowi poczucie ogromnej skali i imponującej obecności. Niebo nad nim wypełnione jest ciężkimi, teksturowanymi liniami, tworząc poczucie zapowiedzi, jakby zaraz miała nadejść burza.

Poniżej tłum postaci – oddanych w różnym stopniu szczegółowości – napiera do przodu w chaotycznej fali. Niektórzy wydają się uciekać, ich twarze są wyryte wyrazami przerażenia i rozpaczy; inni wydają się wstawać, być może walcząc. Kompozycja prowadzi wzrok z chaotycznego pierwszego planu do wspaniałej, uroczystej struktury, budząc poczucie tajemnicy i niepokoju. Widz zastanawia się nad znaczeniem zgromadzenia i nadchodzącą obecnością katedry. To dzieło jest uderzającym przykładem tego, jak techniki artystyczne mogą uchwycić złożone emocje i opowiedzieć potężną historię, jest to mocna ilustracja.