Het kunstwerk presenteert een dramatische, bijna filmische scène; een torenhoge kathedraal verrijst op de achtergrond, de gotische architectuur is met zorgvuldige details weergegeven. Het kundige gebruik van lijnen door de kunstenaar creëert een scherp contrast tussen licht en schaduw, waardoor het gebouw een gevoel van enorme schaal en indrukwekkende aanwezigheid krijgt. De lucht erboven is gevuld met zware, gestructureerde lijnen, waardoor een gevoel van voorgevoel ontstaat, alsof er een storm op het punt staat los te barsten.

Beneden stormt een menigte figuren - weergegeven in verschillende gradaties van detail - voorwaarts in een chaotische golf. Sommigen lijken te vluchten, hun gezichten zijn geëtst met uitdrukkingen van afschuw en wanhoop; anderen lijken op te staan, misschien worstelend. De compositie leidt het oog van de chaotische voorgrond naar de grandioze, plechtige structuur, waardoor een gevoel van mysterie en onbehagen wordt opgeroepen. De toeschouwer vraagt zich af wat de betekenis is van de bijeenkomst en de op handen zijnde aanwezigheid van de kathedraal. Dit stuk is een treffend voorbeeld van hoe artistieke technieken complexe emoties kunnen vastleggen en een krachtig verhaal kunnen vertellen, het is een treffende illustratie.