Το έργο τέχνης παρουσιάζει μια δραματική, σχεδόν κινηματογραφική σκηνή. Ένας επιβλητικός καθεδρικός ναός υψώνεται στο παρασκήνιο, η γοτθική αρχιτεκτονική του αποδίδεται με σχολαστική λεπτομέρεια. Η επιδέξια χρήση των γραμμών από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια έντονη αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιάς, δίνοντας στο κτίριο μια αίσθηση τεράστιας κλίμακας και επιβλητικής παρουσίας. Ο ουρανός πάνω είναι γεμάτος με βαριές, ανάγλυφες γραμμές, δημιουργώντας μια αίσθηση προαίσθησης, σαν να πρόκειται να ξεσπάσει μια καταιγίδα.

Παρακάτω, ένα πλήθος μορφών – αποδίδεται σε διάφορους βαθμούς λεπτομέρειας – ορμά προς τα εμπρός σε ένα χαοτικό κύμα. Μερικοί φαίνεται να φεύγουν, τα πρόσωπά τους χαραγμένα με εκφράσεις τρόμου και απόγνωσης. άλλοι φαίνεται να σηκώνονται, ίσως παλεύουν. Η σύνθεση καθοδηγεί το μάτι από το χαοτικό προσκήνιο στη μεγαλοπρεπή, επίσημη δομή, προκαλώντας μια αίσθηση μυστηρίου και ανησυχίας. Ο θεατής αναρωτιέται για τη σημασία της συγκέντρωσης και την επικείμενη παρουσία του καθεδρικού ναού. Αυτό το κομμάτι είναι ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα του πώς οι καλλιτεχνικές τεχνικές μπορούν να συλλάβουν σύνθετα συναισθήματα και να αφηγηθούν μια δυνατή ιστορία, είναι μια εντυπωσιακή εικονογράφηση.