To dzieło sztuki natychmiast przenosi mnie do sfery teatralnego przepychu; scena jest gotowa, a aktorzy gotowi. Skrupulatne detale, znak rozpoznawczy stylu artysty, przyciągają, sprawiając, że czujesz się, jakbyś zaglądał do świata, który jest jednocześnie realny i fantastyczny. Wznosząca się postać dominuje nad sceną, dramatyczna obecność, która wydaje się jednocześnie imponująca i wrażliwa. Umiejętność artysty w oddawaniu faktur – fałd na ubraniach olbrzyma, kłębiące się chmury i precyzyjna architektura w tle – jest naprawdę zapierająca dech w piersiach. Ostry kontrast czerni i bieli potęguje dramat, skupiając wzrok na narracji rozgrywającej się przed nami. To ponadczasowe dzieło, które budzi poczucie tajemnicy i podziwu, zapraszając widza do interpretacji jego historii. Ręka artysty jest widoczna w każdej linii, w każdym starannie umieszczonym cieniu, co czyni to dzieło prawdziwym świadectwem jego kunsztu i potęgi wizualnego opowiadania historii.