Scena otwiera się łagodnym spokojem; ogród skąpany w słońcu, sugerujący ciepłe popołudnie. Bujna zieleń dominuje na płótnie, tworząc poczucie głębi i zamknięcia. Kręta ścieżka prowadzi wzrok w głąb sceny, a mała ściana lub ławka stanowią punkt centralny. Na niej spokojnie siedzi kobieta, ubrana w długą, powłóczystą białą suknię i osłonięta parasolem. Obok niej stoi mała dziewczynka w jaskrawoczerwonej sukience, pozornie zaangażowana w chwilę zabawy lub obserwacji. Kompozycja wydaje się zrównoważona, z naturalnymi elementami ogrodu harmonizującymi z postaciami. Zastosowanie światła i cienia przez artystę jest mistrzowskie, oddając efekt plam słonecznych przenikających przez liście. Kolory są żywe, z gamą zieleni, różu i błękitu, dodając ogólnego poczucia spokoju i piękna. Pociągnięcia pędzla są widoczne, co przyczynia się do teksturowanej powierzchni dzieła sztuki i daje poczucie bezpośredniości i spontaniczności.