Dzieło przyciąga pewnymi pociągnięciami pędzla i uchwytną obecnością tematu. Kobieta, oddana delikatnym dotykiem, siedzi z godnością, jej wzrok delikatnie skierowany na zewnątrz. Zastosowanie światła i cienia przez artystę jest mistrzowskie, tworząc poczucie głębi i objętości, które ożywiają postać. Kompozycja jest klasyczna, z kobietą w centrum, a stonowane tło stanowi subtelną ramę.

Paleta barw to starannie dobrana mieszanka głębokich błękitów, czerni i cieplejszych tonów skóry i włosów; wybór ten przywołuje nastrój spokojnej elegancji. Postać siedzi, być może w salonie, co świadczy o sielankowym życiu tamtej epoki. To szkic przygotowawczy, surowy i nieskazitelny, a jednak uchwytuje moment z ponadczasową jakością. Technika artysty, widoczne pociągnięcia pędzla i szybkie nakładanie farby, jest szczególnie przekonująca, przekazując poczucie spontaniczności i bezpośredniości. To okno na proces artysty.