Dzieło emanuje prostą elegancją uchwyconego momentu. Dwa strzeliste drzewa sosnowe kadrują scenę, ich teksturowane pnie wznoszą się ku blademu niebu, a ciemnozielone liście tworzą ostry kontrast. W ich cieniu postać, odziana w prostą niebieską tunikę i białe spodnie, opiera się o drzewo. Jego oczy są delikatnie zamknięte, a usta zdobi spokojny uśmiech; zgubił się we własnym świecie. Półksiężyc delikatnie wisi na niebie, a jego łagodna krzywizna jest idealnym kontrapunktem dla pionowych linii sosen. Scena wywołuje poczucie spokoju, człowieka znajdującego ukojenie i odpoczynek w objęciach natury, być może po nocy hulanki. Kaligrafia po prawej stronie dodaje głębi i kontekstu.