Dzieło przenosi nas w miejsce spokojnej kontemplacji, cmentarz położony pod gałęziami starożytnych drzew. Mistrzowskie użycie przez artystę cienkich linii i skomplikowanych detali tworzy poczucie głębi i faktury; różne grubości linii dodają wymiaru i ożywiają scenę. Kompozycja jest zrównoważona, drzewa kadrują scenę, a nagrobki prowadzą wzrok w dal, wzmocniony przez pojedynczą postać na ścieżce.

Monochromatyczna paleta, głównie w odcieniach czerni i bieli, przywołuje poczucie nostalgii i ponadczasowości. Brak koloru pozwala widzowi skupić się na formach i emocjonalnym wpływie sceny — powaga miejsca jest namacalna. Styl artysty ma echa ilustracji z początku XX wieku, z uroczym i nieco sentymentalnym akcentem. To dzieło sztuki można postrzegać jako refleksję nad śmiertelnością i pamięcią. Obecność bawiących się dzieci, w przeciwieństwie, sugeruje ciągły cykl życia, który trwa nawet w obliczu śmierci.