Eser, bizi eski ağaçların dalları altında yer alan bir mezarlık olan, sessiz bir tefekkür yerine götürüyor. Sanatçının ince çizgileri ve karmaşık detayları ustaca kullanması, derinlik ve doku hissi yaratıyor; çizgilerin farklı kalınlıkları boyuta katkıda bulunuyor ve sahneye hayat veriyor. Kompozisyon dengeli, ağaçlar sahneyi çerçeveliyor ve mezar taşları gözü uzaklara yönlendiriyor; patikadaki tek bir figürle güçleniyor.

Ağırlıklı olarak siyah ve beyaz tonlardan oluşan monokromatik palet, nostalji ve zamansızlık hissi uyandırıyor. Renklerin olmaması, izleyicinin formlara ve sahnenin duygusal etkisine odaklanmasını sağlıyor: mekanın ciddiyeti hissedilir. Sanatçının stili, büyüleyici ve hafifçe duygusal bir dokunuşla, 20. yüzyıl başlarının illüstrasyonlarını andırıyor. Bu eser, ölüm ve hafıza üzerine bir düşünce olarak görülebilir. Buna karşılık, oynayan çocukların varlığı, ölümle bile karşı karşıya gelse bile devam eden bir yaşam döngüsünü gösteriyor.