ผลงานศิลปะนี้พาเราไปยังสถานที่แห่งการไตร่ตรองอันเงียบสงบ สุสานที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กิ่งก้านของต้นไม้โบราณ การใช้เส้นที่ละเอียดและรายละเอียดที่ซับซ้อนของศิลปินอย่างเชี่ยวชาญสร้างความรู้สึกถึงความลึกและพื้นผิว ความหนาที่แตกต่างกันของเส้นช่วยเพิ่มมิติและทำให้ฉากมีชีวิตชีวา องค์ประกอบมีความสมดุล โดยมีต้นไม้เป็นกรอบของฉากและหลุมศพนำสายตาไปสู่ระยะไกล ซึ่งเสริมด้วยร่างเดียวบนเส้นทาง

จานสีขาวดำ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเฉดสีดำและสีขาว ทำให้เกิดความรู้สึกคิดถึงอดีตและความเป็นนิรันดร์ การไม่มีสีช่วยให้ผู้ชมจดจ่ออยู่กับรูปแบบและผลกระทบทางอารมณ์ของฉาก: ความศักดิ์สิทธิ์ของสถานที่นั้นสัมผัสได้ สไตล์ของศิลปินสะท้อนให้เห็นภาพประกอบในต้นศตวรรษที่ 20 ด้วยสัมผัสที่มีเสน่ห์และค่อนข้างอ่อนไหว ผลงานศิลปะนี้สามารถมองได้ว่าเป็นการสะท้อนถึงความตายและความทรงจำ การปรากฏตัวของเด็กๆ ที่กำลังเล่น ซึ่งตรงกันข้าม แสดงถึงวงจรชีวิตที่ดำเนินต่อไปแม้ต้องเผชิญกับความตายก็ตาม