W tym urzekającym dziele widz zostaje wciągnięty w eteryczny świat, w którym woda i światło zdają się obejmować. Powierzchnia wody jest lśniącym płótnem, odbijającym kalejdoskop kolorów: delikatne żółcie, łagodne zielenie i subtelne róże splatają się w harmonijną mieszankę, która tańczy przed oczami. Pociągnięcia pędzla Monet'a są płynne i spontaniczne, jakby uchwycał istotę efemerycznego momentu. Można niemal usłyszeć szum wiatru i delikatny szum wody uderzającej o unoszące się lilie, każdy ruch pędzla tchnący życie w scenę.

Kompozycja kieruje wzrok ku górze, gdzie światło spada z góry, a jego ciepły blask zwiększa głębię sceny. Interakcja kolorów budzi poczucie spokoju, a jednocześnie sugeruje ulotność czasu. Innowacyjne podejście Monet'a w ramach ruchu impresjonistycznego było rewolucyjne; starał się wyrazić nie tylko wizualną ekscytację krajobrazu, ale także jego emocjonalne rezonans. Ten obraz pozostaje świadectwem tego celu, zapraszając widzów do zatonięcia w świecie, w którym piękno natury styka się z przejściem dnia w noc.