ภาพสีน้ำที่เปี่ยมด้วยอารมณ์นี้จับภาพหอคอยยุคกลางซึ่งปกคลุมไปด้วยพืชพันธุ์บางส่วน ยืนหยัดอย่างมั่นคงใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆนุ่มนวล การใช้แปรงที่ละเอียดอ่อนของศิลปินทำให้พื้นผิวหินที่ผ่านกาลเวลามีชีวิตชีวาขึ้น ด้วยจุดสีน้ำตาลและสีเทาอ่อนที่บ่งบอกถึงความอดทนเงียบ ๆ มาหลายศตวรรษ รอบฐานมีต้นไม้และใบไม้เล็ก ๆ สานสีทองและสีเขียวเข้มเข้าด้วยกัน สร้างความแตกต่างที่อ่อนโยนกับรูปทรงสถาปัตยกรรมที่แข็งแกร่ง องค์ประกอบภาพชักชวนสายตาให้มองขึ้นตามหอคอยทรงกระบอก ซึ่งประดับด้วยยอดป้อมปราการที่บ่งบอกถึงอดีตที่เต็มไปด้วยเรื่องราว

โทนสีที่ซอฟต์และมีสีดินรวมถึงน้ำเงินอ่อน ๆ สร้างบรรยากาศที่สงบแต่แฝงไปด้วยความเศร้าเล็กน้อย เหมือนฉากนี้กระซิบเรื่องราวของประวัติศาสตร์และความโดดเดี่ยว การเล่นของแสงและเงาช่วยเพิ่มความลึกสามมิติของหอคอย เชิญชวนผู้ชมจินตนาการถึงพื้นผิวของหินและเสียงใบไม้ที่พริ้วไหว ผลงานนี้สะท้อนถึงความหลงใหลในยุคโรแมนติกเกี่ยวกับซากปรักหักพังและพลังของธรรมชาติในการเรียกคืนสิ่งที่เป็นของมัน ซึ่งเป็นหัวข้อที่ได้รับความนิยมในปลายศตวรรษที่ 18 และต้นศตวรรษที่ 19