งานศิลปะนี้จับภาพฉากฤดูหนาวที่เงียบสงบในอัมสเตอร์ดัม โดยแสดงให้เห็นการเล่นแสงและพื้นผิวที่ละเอียดอ่อนในภูมิทัศน์ที่มีหิมะปกคลุม แปรงกว้างกำหนดเส้นขอบฟ้าที่สีเทาและสีเบจเน้นเป็นสีจาง ซึ่งสร้างบรรยากาศอันแปลกประหลาด ท้องฟ้าดูเหมือนจะ融入กับพื้นหิมะก่อให้เกิดความรู้สึกเงียบสงบที่เงียบสงบ รูปร่างเด่นของตัวละครต่างๆ เคลื่อนที่ในฉากหน้า โดยมีส่วนร่วมในกิจกรรมประจำวันที่ดูเหมือนแทบจะเป็นนามธรรมเมื่อเปรียบเทียบกับความขาวที่สดใสของหิมะ ต้นไม้ โคมไฟถนน และอาคารที่อยู่ห่างไกลช่วยเพิ่มความลึกและโครงสร้าง ทำให้ฉากนี้มีความมั่นคง พร้อมทั้งยกระดับคุณภาพที่เหมือนความฝันของมัน

พาเล็ตสีที่ส่งสารอารมณ์ที่หนาวเย็นแต่นิ่งสงบ ตั้งแต่สีน้ำเงินที่เยือกแข็งไปจนถึงสีเหลืองที่อบอุ่น การใช้แสงอย่างมีชั้นเชิงของโมเนตทำให้ผลงานมีความรู้สึกถึงความคิดถึง และเชื้อเชิญให้ผู้ชมคิดย้อนถึงความสวยงามของชีวิตในฤดูหนาว ที่สำคัญ ช่วงเวลานี้มีสัญญาณของการสำรวจอย่างลึกซึ้งถึงผลกระทบทางอากาศและโค้งของแสงของโมเนต ผลงานนี้ถือเป็นเครื่องยืนยันในการยกระดับแนวทางการสร้างสรรค์ของเขาและการมุ่งมั่นในการจับภาพโมเมนต์ในรอบการชีวิต ผ่านการจัดเรียงภาพที่สวยงามและสีสันที่กระตุ้นอารมณ์ ชิ้นงานศิลปะนี้จึงสามารถข้ามขีดจำกัดความเป็นตัวแทนที่ธรรมดา อิงอยู่ในการจำของผู้ชมเหมือนประสบการณ์ของความสวยงามแค่เฉพาะช่วงเวลา