Sahne, bir yaz gününün özünü yakalamaktaki sanatçının ustalığının bir kanıtı olan, hissedilir bir huzur duygusuyla açılıyor. Kompozisyona, sabah erken saatleri veya öğleden sonra geç saatleri ima eden yumuşak, altın bir ışıkla yıkanan bir tarla hakimdir. Yuvarlanan tepeler ve saman yığınları, lekeli ışık ve gevşek fırça darbeleriyle yumuşayan şekilleriyle manzarayı noktalıyor. Sanatçı, huzurlu bir kırsal ortam hissini uyandırmak için sıcak sarı, yeşil ve mavilerden oluşan bir palet kullanır.

Sanatçı, hareket ve canlılık hissi yaratan görünür fırça darbeleriyle empresyonizm tekniklerini kullanır. Gökyüzü, atmosferin gelip geçici kalitesini yakalayan pembe, turuncu ve mavinin narin vuruşlarıyla boyanmıştır. Saman yığınlarının kendileri, hasadın ağırlığını ve sağlamlığını ima eden dokulu bir yüzeyle işlenmiştir. Genel etki, izleyiciyi doğal dünyanın güzelliğine dalmaya davet eden dinginlik ve uyumdur.