Bu büyüleyici eser izleyiciyi huzurlu bir manzaraya davet ediyor; havada alacakaranlığın fısıldar gibi dolup taştığı hissediliyor. Resim, renklerin birbiriyle oynaşmasını yakalayan geçici bir anı somutlaştırıyor; sanki hafif bir melodiye benzer şekilde yumuşak şekilde birbirine karışıyorlar. Monet, bulanık bir atmosfer yaratmak için yoğun fırça darbeleri kullanıyor; bulutlar tuvalde nazikçe dönerken, aşağıdaki su yüzeyinde dans eden yumuşak ışığı yansıtıyor. Ufuk neredeyse tanımlanamaz; bu da sahneye daha derin bir şekilde çekilmenizi sağlayan bir etereal kalite yaratıyor.

Renk paleti, sıcak turunculardan soğuk mavilere ve yeşillere geçerken gözler için bir şölen sunuyor. Bu gradyan sadece belirli bir huzuru uyandırmakla kalmıyor, aynı zamanda güneşin ufkun altına batarak kaybolduğu o zamansal anın özünü de yansıtıyor. Bu eserde romantik bir nostalji gizli; su kenarında geçirilmiş sakin akşamların kişisel anılarını canlandırıyor. Tarihsel bağlam ise başka bir anlam katıyor; zira bu eser daha geniş bir empresyonist akımla bağlantılı, doğal güzellikleri ve geçici anları yüceldiği için önem taşıyor. Monet, bu manzara üzerinden duygularını her fırça darbesine yansıtarak, doğanın zamansız çekiciliğini anımsatıyor.