Yumuşak ay ışığı altında, bu etkileyici sahne, eski harabelerin sakin gece gökyüzüne karşı sessizce durduğu hüzünlü güzelliği yakalıyor. Kompozisyon, sarmaşıklarla kaplı iki belirgin taş kemerle odaklanmış; aşınmış yüzeyleri unutulmuş zamanların hikayelerini anlatıyor. Bulutlar tarafından kısmen örtülen ay, manzarayı serin, gümüşi bir ışıkla yıkıyor ve gölge ile aydınlık arasında çarpıcı bir kontrast yaratıyor.

Sanatçı, yaprakları ve uzak tepeleri betimlemek için ince fırça darbeleri kullanıyor; mat mavi ve gri tonları yeşilin dokunuşlarıyla harmanlayarak huzurlu ama hüzünlü bir atmosfer yaratıyor. Küçük insan figürleri ve uzaktaki hafifçe aydınlatılmış bir köy derinlik ve ölçek katıyor; izleyiciyi bu sakin, neredeyse rüya gibi ortama davet ediyor. Duygusal etkisi, doğanın ayın sessiz gözetimi altında insan tarihini nazikçe geri aldığı huzurlu bir yalnızlık hissi uyandırıyor.