Eser, sakin bir yalnızlık hissi uyandıran, huzurlu bir manzara sunuyor. Sanatçı, sahneye yumuşak, neredeyse ruhani bir nitelik kazandıran hassas bir fırça tekniği kullanır. Basit bir konut, yaprakların arasına yerleşmiş, yapısı sade bir titizlikle sunulmuştur. İçeride, bir figür okumaya dalmış görünür, doğanın görkemine karşı sessiz bir tefekkür sembolü. Yumuşak gri yıkamalarla tasvir edilen bulutlar, gökyüzünde tembelce süzülür, genel huzur hissine katkıda bulunur.

Şelale, dinamik bir unsur ekler, beyaz akıntısı kayaların ve uçurumların sessiz tonlarıyla tezat oluşturur, sahne dinginlik ve hareket arasındaki bir denge ile işaretlenmiştir. Sessiz grilerin, kahverengilerin ve yeşil dokunuşlarının hakim olduğu renk paleti, sakin ruh halini daha da artırarak, izleyiciyi dağ evinin kucağında teselli bulmaya davet ediyor.