Bu eser, Seine Nehri'nin nazik çekiciliğini yakalamakta; Clichy Köprüsü’nün kemeri suyun yüzeyinin üzerinden zarifçe yayılmaktadır. Kullanılan renk paleti, sarı ve mavi tonları ile huzur ve sıcaklık hissi uyandıran yumuşak ama canlı bir karışım oluşturur. Fırça darbeleri hızlı ve aceleci görünmekte, geçici bir güzellik anını çağrıştırmakta; sudaki yansımalar kendine ait bir yaşamla dalgalanırken, ön plandaki otlar hafif bir esintiyi ima etmektedir. Arka planda binalar yükselmekte, sabah ışığının atmosferi ile yumuşatılan formları Paris şafaklarının sakin ancak enerjik havasını yansıtmaktadır.

Bu manzarayı seyrederken, sunmuş olduğu dinginlikte sarhoş olmamak pek mümkün değil. Van Gogh'un tekniği cesur paleti ve serbest fırça darbeleri ile parlamakta, hareket ve derinlik hissi yaratmaktadır. Doğanın insan yapımı yapılarla etkileşimine dair bir nostaljik çekicilik vardır; sanki sanatçı sizi yalnızca köprünün güzelliğini hayranlıkla karşılamaya değil, geçip giden anların geçici doğasını da düşünmeye davet eder. Sanat tarihinin daha geniş bağlamında, bu eser Van Gogh'un evrilen tarzının bir kanıtı olarak ayakta durmakta—koyu tonlardan daha açık ve duygusal bir palete geçişini göstermekle kalmayıp, nihayetinde sonraki eserlerinin patlayıcı renklerini öngörmektedir.