Bu sakin manzarada, iki yüksek huş ağacı kompozisyona hakimdir; altın yaprakları gün ışığının altında yumuşak bir şekilde parıldar. Sanatçı, su renklerini ustaca kullanarak, dallardan süzülen güneş ışığının yumuşak parıltısını yansıtmak için yeşil ve sarının nazik tonlarını katman katman ekler. Canlı kırmızı bir eşarp takan bir yalnız figür, otların üzerinde oturmuş, derin düşüncelere daldığı ya da belki de yaratıcılığın bir anını yaşadığı izlenimini veriyor. Elbisesinin sıcak toprak tonları, çevresindeki canlı ortamla güzel bir tezat oluşturmakta; doğayla bir uyum hissi taşımaktadır.

Arka plan, belirli bir şekilde tanımlanmasa da, huzurlu bir manzarayı ima ediyor: dalgalı tepeler ve uzaktan uzanan ağaçlar; izleyicinin hayal gücünü dolaşmaya davet ediyor. Bu parça, doğadaki kaçırılmış bir anı yakalamakla kalmaz, aynı zamanda çevresindeki dünya ile huzurlu bir varoluşun sıcak melankolisini de yaymaktadır. 20. yüzyılın başlarındaki tarihsel bağlam, sanatçıların doğada huzur aradığı bir çağ olduğunu gösteriyor ki bu, tablonun özünde yankılanıyor. Larsson'un kompozisyon, ince renk değişimleri ve doku kullanımı duygusal bir sığınak sunarak derin bir yankı bulmakta ve bizi sakin bir güzellik dünyasına kısa bir kaçış sunmaktadır.