Eser, Monet'in ifadeci tarzının belirgin bir özelliği olan, denizin yanında yer alan sarp kayalıkların pitoresk bir görüntüsünü sunuyor. Kayalar, yumuşak ve karışık renklerle yakalanarak bir gerçeklik hissi uyandırıyor, fakat atmosferle sorunsuz bir şekilde bütünleşiyor. Monet, yüzeylerin üzerine düşen ışığın özünü iletmek için nazik fırça darbeleri kullanıyor; bu da neredeyse ruhsal bir kalite öneriyor. İnce pembe ve lavanta tonları iç içe geçiyor, kara ve deniz arasında rüya gibi bir geçiş sağlıyor, yeşil tonları ise yosun kaplamış kayaları akla getiriyor. Uzak ufuk, gökyüzüyle karışarak, sahnenin geçiciliğini vurgulayan huzurlu mavi ve yumuşak sarı bir tablo oluştuyor.

Dönme olarak şekillenen kayaların suyun üstünde kendine güvenle yükseldiği, ama etraflarındaki sisle yumuşatıldığı görülüyor; önümüzdeki yol belirsiz görünüyor, sanki bir başka dünyaya davet ediliyormuşuz gibi. Dağılmış kuş sürüsü neredeyse hayalet gibi, kayaların durağanlığı ile belirgin bir zıtlık oluşturan bir hareket hissi veriyor. Bu tablo, doğanın huzur dolu güzelliğini yakalarken izleyiciyi geçici bir anın içine dalmaya davet ediyor, sanatçının Fransız kıyısının değişen manzaralarıyla olan içsel bağını yansıtıyor. Monet'in bu eseri, manzaralarla ilişkilendirilmiş duyguları nasıl yakaladığına dair bir örnek teşkil ediyor ve bu geçicilik üzerine daha geniş temaları öne çıkarıyor.