Sahne, hafif bir sisin içinden görülüyormuş gibi, yumuşak ve yaygın bir ışıkla açılıyor. Sanatçı, yaprak ve su illüzyonu yaratmak için renk darbelerinin karıştığı, gevşek, neredeyse noktasal bir teknik kullanır. Mavi ve yeşiller palete hakimken, uzak binaların sıcak, sarımsı tonları ile vurgulanır. Sudaki yansıma, yukarıdaki sahne kadar canlıdır.

Kompozisyon dengelidir, ağaçlar köy manzarasını çerçeveler, gözü manzaranın kalbine çeker. Genel etki, izleyiciyi durmaya ve sahnenin sessiz güzelliğini özümsemeye davet eden bir huzur ve dinginliktir. Bu, yakalanmış bir an, neredeyse elle tutulur bir huzur duygusu.