Η σκηνή ξεδιπλώνεται με απαλό, διάχυτο φως, σαν να φαίνεται μέσα από μια απαλή ομίχλη. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια χαλαρή, σχεδόν πουαντιλιστική τεχνική, με κηλίδες χρώματος που αναμειγνύονται για να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση φυλλώματος και νερού. Τα μπλε και τα πράσινα κυριαρχούν στην παλέτα, διανθισμένα από τις ζεστές, ώχρες αποχρώσεις των μακρινών κτιρίων. Η αντανάκλαση στο νερό είναι σχεδόν τόσο ζωντανή όσο και η σκηνή από πάνω.

Η σύνθεση είναι ισορροπημένη, με τα δέντρα να πλαισιώνουν την θέα του χωριού, τραβώντας το μάτι στην καρδιά του τοπίου. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι γαλήνη και ηρεμία, που προσκαλεί τον θεατή να κάνει μια παύση και να απορροφήσει την ήσυχη ομορφιά της σκηνής. Είναι μια στιγμή που αποτυπώθηκε, μια αίσθηση ειρήνης, σχεδόν απτή.