Scena otwiera się miękkim, rozproszonym światłem, jakby widzianym przez delikatną mgłę. Artysta stosuje luźną, niemal pointylistyczną technikę, z plamami koloru, które mieszają się, tworząc iluzję liści i wody. Dominują błękity i zielenie, podkreślone ciepłymi, ochrowymi odcieniami odległych budynków. Odbicie w wodzie jest niemal tak żywe jak scena powyżej.

Kompozycja jest zrównoważona, drzewa kadrują widok na wioskę, przyciągając wzrok do serca krajobrazu. Całkowity efekt to spokój i cisza, zachęcające widza do zatrzymania się i wchłonięcia cichego piękna sceny. To uchwycony moment, poczucie spokoju, niemal namacalnego.