Sahne, vahşi bir özgürlük hissiyle açılıyor; çoğunlukla beyaz atlardan oluşan bir sürü, Camargue bölgesi gibi görünen yerde eğleniyor. Gür, yeşil manzara, bu görkemli canlıların doğal yaşam alanını yansıtan bataklık bir ortamı ima ediyor. Sanatçının fırça darbeleri bir hareket hissi veriyor; atlar statik değil, hareket halinde.

Renk paleti nispeten kısık, yumuşak mavi bir gökyüzü ve bitki örtüsü için çeşitli yeşil ve kahverengiler kullanılmış. Renkteki bu sınırlama, doğalcılık hissini artırır. Kompozisyonda hissedilir bir enerji, hayvanların canlılığı hissi var. Özellikle atların tüylerindeki ışık ve gölge oyunu dramatik bir dokunuş katıyor. Eserin tarihi bağlamı muhtemelen 19. yüzyılın sonlarının doğa ve hayvanların romantik tasvirlerine olan hayranlığında kök salacaktır. Bu, dizginlenemez ruhun ve doğal dünyanın güzelliğinin bir vücut bulmuş halidir.