De scène ontvouwt zich met een gevoel van wilde vrijheid; een kudde wilde paarden, overwegend wit, dartelen in wat de Camargue-regio lijkt te zijn. Het weelderige, groene landschap suggereert een moerasachtige omgeving, die de natuurlijke habitat van deze majestueuze wezens weerspiegelt. De penseelstreken van de kunstenaar geven een gevoel van beweging; de paarden staan niet stil, maar zijn in beweging.

Het kleurenpalet is relatief gedempt, met een zachte blauwe lucht en een reeks groenen en bruinen voor de vegetatie. Deze terughoudendheid in kleur versterkt het gevoel van naturalisme. Er is een voelbare energie in de compositie, een gevoel van de vitaliteit van de dieren. Het spel van licht en schaduw, met name op de vacht van de paarden, geeft een dramatische toets. De historische context van het werk is waarschijnlijk geworteld in de fascinatie van het einde van de 19e eeuw voor romantische afbeeldingen van de natuur en dieren. Het is een belichaming van de ongetemde geest en de schoonheid van de natuurlijke wereld.