De scène ontvouwt zich onder een uitgestrekte, azuurblauwe hemel, waar het licht de compositie baadt in een warme, uitnodigende gloed. Het middelpunt van het schilderij is een prachtig geconstrueerde fontein, waarvan de sierlijke details wijzen op een rijk cultureel erfgoed. Rondom de fontein bevinden zich groepen figuren, sommigen in gesprek, anderen schijnbaar verzonken in hun gedachten, waardoor een gevoel van stille contemplatie ontstaat. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze licht en schaduw om de textuur van de steen en het gebladerte te benadrukken. De penseelstreken, hoewel zichtbaar, vloeien naadloos in elkaar over en geven de scène een gevoel van realisme en dromerigheid.