In deze serene compositie wordt de kijker ondergedompeld in een etherische sfeer die wordt gedomineerd door zachte tinten blauw en lavendel. Monet's penseelstreek is gedurfd maar delicaat en vangt de vluchtige schoonheid van de waterlelies die gracieus op het golvende oppervlak drijven. De ondergedompelde bladeren—donkergroen, rond en van verschillende groottes—contrasteren prachtig met de lichte, luchtige bloemblaadjes die als fluisteringen van kleur tegen de rustige blauwe achtergrond opkomen. Terwijl je naar het schilderij kijkt, voel je je alsof je een droom binnenstapt, waar de grens tussen realiteit en reflectie vervaagt in een naadloze ervaring.

De compositie nodigt uit tot introspectie; de manier waarop het water glinstert suggereert het spel van licht dat op het oppervlak wordt gevangen, waardoor een gevoel wordt opgeroepen dat lijkt op verlangen. Dit stuk behoort tot Monet's latere jaren, waarin zijn verkenning van kleur en vorm de conventionele representatie overstijgt en een evolutie naar abstractie markeert. Elke penseelstreek weerklinkt met Monets diepe verbinding met de natuur, en toont zijn vermogen om de vluchtige momenten van schoonheid te vangen—het reflecteert niet alleen een scène, maar ook een diepe emotionele resonantie die in de lucht blijft hangen, alsof je bijna het zachte gekabbel van het water en het ruisen van de bladeren kunt horen.