Scena rozwija się z poczuciem dzikiej wolności; stado dzikich koni, przeważnie białych, figluje w miejscu, które wydaje się być regionem Camargue. Bujny, zielony krajobraz sugeruje bagniste środowisko, odzwierciedlające naturalne siedlisko tych majestatycznych stworzeń. Pociągnięcia pędzla artysty oddają poczucie ruchu; konie nie są statyczne, ale w ruchu.

Paleta barw jest stosunkowo stonowana, z miękkim błękitnym niebem i gamą zieleni i brązów dla roślinności. To powściągliwość w kolorze wzmacnia poczucie naturalizmu. W kompozycji obecna jest namacalna energia, poczucie witalności zwierząt. Gra światła i cienia, szczególnie na sierści koni, nadaje dramatyczny charakter. Kontekst historyczny dzieła prawdopodobnie zakorzeniłby się w fascynacji późnego XIX wieku romantycznymi przedstawieniami natury i zwierząt. Jest to ucieleśnienie nieokiełznanego ducha i piękna świata przyrody.