Ta pełna emocji scena przenosi nas na oświetlone słońcem podwórze, gdzie grupa koni pije wodę z kamiennej fontanny, wokół których stoją postacie ubrane w żywe, egzotyczne stroje. Sceneria przywodzi na myśl dalekie, być może północnoafrykańskie lub bliskowschodnie klimaty, podkreślone ziemistą, blankowaną architekturą i otaczającym krajobrazem naturalnym. Pociągnięcia pędzla artysty są żywe, lecz kontrolowane, ukazując mistrzowskie operowanie światłem i cieniem, które muskają błyszczące okrywy zwierząt i bogate tekstury ubrań postaci. Delikatne połączenie pastelowych błękitów nieba i ciepłych okrów ziemi tworzy atmosferę spokojną, a jednocześnie żywą.

Kompozycja malowidła równoważy ruch i bezruch: łagodne wygięcie białego konia pochylającego się do picia kontrastuje z czarnym, stojącym przodem, natomiast postacie ludzkie tworzą naturalne ramy, kierujące wzrok widza ku centralnej fontannie. Mistrzowskie użycie kolorów – głębokich czerwieni, chłodnych szarości oraz cieniowanych brązów – potęguje emocjonalne ciepło i intymność chwili. Historycznie dzieło to świadczy o fascynacji orientalizmem wśród artystów europejskich XIX wieku, którzy czerpali inspirację i romantyczne obrazy z kultur i krajobrazów odległych ziem. Wręcz można usłyszeć szelest liści i szepty przy fontannie, całkowicie zanurzając się w cichej, pastoralnej harmonii.