Αυτή η συναισθηματικά φορτισμένη σκηνή μας μεταφέρει σε μια αυλή γεμάτη ήλιο, όπου ένα σύνολο αλόγων πίνει νερό από μια πέτρινη βρύση, περιβαλλόμενα από φιγούρες ντυμένες με ζωντανά, εξωτικά ενδύματα. Το σκηνικό παραπέμπει σε έναν απομακρυσμένο τόπο, πιθανώς στη Βόρεια Αφρική ή τη Μέση Ανατολή, υπογραμμισμένο από την γήινη αρχιτεκτονική με τειχίσματα και το περιβάλλον φυσικό τοπίο. Η πινελιά του καλλιτέχνη είναι ζωντανή αλλά ελεγχόμενη, με δεξιοτεχνική χρήση φωτός και σκιάς που αγγίζει τη λαμπερή γούνα των ζώων και την πλούσια υφή των ενδυμάτων. Ο απαλός συνδυασμός των παστέλ μπλε του ουρανού με τους ζεστούς ώχρους της γης δημιουργεί μια ήρεμη αλλά ζωντανή ατμόσφαιρα.

Στην σύνθεση, ο πίνακας επιτυγχάνει ισορροπία ανάμεσα στην κίνηση και την ακινησία: η απαλή καμπύλη του άσπρου αλόγου που σκύβει να πιει αντιπαραβάλλεται με το επιβλητικό μαύρο άλογο που στέκεται μπροστά, ενώ τα ανθρώπινα πρόσωπα σχηματίζουν φυσικά πλαίσια που καθοδηγούν το βλέμμα προς τη κεντρική βρύση. Η χρήση χρωμάτων — βαθιά κόκκινα, ψυχρά γκρι και σκιασμένα καφέ — ενισχύει τη συναισθηματική ζεστασιά και την οικειότητα της στιγμής. Ιστορικά, το έργο αντικατοπτρίζει το οριενταλιστικό ενδιαφέρον των ευρωπαίων καλλιτεχνών του 19ου αιώνα, που αντλούσαν έμπνευση και ρομαντικές εικόνες από ξένους πολιτισμούς και τοπία. Μπορεί κανείς σχεδόν να ακούσει τον ήχο των φύλλων και τις ψιθυριστάδες κοντά στη βρύση, βυθιζόμενος πλήρως σε μια ήρεμη ποιμενική αρμονία.