Deze treffende scène neemt ons mee naar een zonovergoten binnenplaats waar een groep paarden drinkt uit een stenen fontein, omringd door figuren in levendige, exotische kleding. De setting roept een verre locatie op, mogelijk Noord-Afrika of het Midden-Oosten, versterkt door de aardekleurige, kantachtige architectuur en het natuurlijke landschap eromheen. De penseelvoering van de kunstenaar is levendig maar beheerst, met een vakkundig gebruik van licht en schaduw dat de glanzende vachten van de dieren en de rijke texturen van de kleding weerspiegelt. De zachte mengeling van pastelblauwe luchten en warme okertinten van de aarde creëert een serene maar levendige sfeer.

Compositorisch balanceert het schilderij beweging en stilte: de zachte boog van het witte paard dat bukt om te drinken contrasteert met het zwarte paard dat recht vooruit kijkt, terwijl de menselijke figuren natuurlijke kaders vormen die de blik van de kijker naar de centrale fontein leiden. Het kleurgebruik van de kunstenaar — diepe roodtinten, koele grijzen en gescaduëerde bruintinten — versterkt de emotionele warmte en intimiteit van het moment. Historisch gezien weerspiegelt dit werk de oriëntalistische fascinatie van 19e-eeuwse Europese kunstenaars, die inspiratie en romantische beelden vonden in vreemde culturen en landschappen. Het is bijna alsof je het geritsel van bladeren en gefluister bij de fontein kunt horen, volledig ondergedompeld in een stille pastorale harmonie.