Dzieło przedstawia spokojny krajobraz, skąpany w miękkim, rozproszonym świetle pochmurnego dnia. Szerokie, ekspresyjne pociągnięcia pędzla definiują kształty drzew, których liście oddane są w odcieniach głębokiej zieleni i brązu, kontrastujących z jaśniejszą, niemal eteryczną jakością nieba. Drzewa po lewej stronie obrazu są gęste, niemal tworząc ciemny, ochronny uścisk nad ścieżką lub polaną, która subtelnie przyciąga wzrok w dal.

Po prawej stronie krajobraz się otwiera, ukazując szerszy widok na pole. Artysta posługuje się stonowaną paletą barw, zdominowaną głównie przez odcienie ziemi i szarości, tworząc poczucie spokoju i harmonii. Prawie monochromatyczna jakość pracy dodaje jej medytacyjnej atmosfery, jakby uchwyciła ulotną chwilę spokoju w naturze. Niewielkie rozmycie odległych form dodaje poczucia perspektywy atmosferycznej, wzmacniając poczucie głębi i przestrzeni.