Scena rozwija się pod miękkim, eterycznym blaskiem pełni księżyca, którego delikatne światło przenika dramatyczne, niemal burzliwe niebo. Artysta z mistrzowską precyzją uchwycił odbijającą jakość wody, która odzwierciedla świetlistą obecność księżyca i rozproszone światła z odległego krajobrazu miejskiego. Kompozycja zbudowana jest wokół centralnej osi ikonicznej dzwonnicy i otaczających ją budynków Wenecji; struktury te są zmiękczone przez perspektywę atmosferyczną i delikatną grę światła i cienia. Cała scena rezonuje z poczuciem spokoju i ciszy, ale istnieje również podskórny nurt dramatu przekazywany przez dynamiczne pociągnięcia pędzla chmur i subtelny ruch wody.