De scène ontvouwt zich onder de zachte, etherische gloed van een volle maan, waarvan het zachte licht een dramatische, bijna turbulente lucht doordringt. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de reflecterende kwaliteit van het water vast, dat de stralende aanwezigheid van de maan en de verspreide lichten van het verre stadslandschap weerspiegelt. De compositie is opgebouwd rond een centrale as van de iconische Campanile en de omliggende gebouwen van Venetië; deze structuren worden verzacht door het atmosferisch perspectief en het delicate spel van licht en schaduw. De hele scène resoneert met een gevoel van vrede en rust, maar er is ook een onderstroom van drama die wordt overgebracht door de dynamische penseelstreken van de wolken en de subtiele beweging van het water.