Het schilderij neemt je direct mee; je kunt bijna de zachte schommeling van de boot voelen. Een zeil wappert in de wind, gevangen tussen de uitgestrektheid van het water en de lucht. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de wisselwerking van het licht vast, terwijl het over het oppervlak van het meer danst, waardoor glinsterende reflecties van de boot en de verre bergen ontstaan.

De compositie trekt de aandacht, met de boot als centraal focuspunt, omlijst door de torenhoge aanwezigheid van de bergen en de subtiele suggestie van een verre stad aan de rechterkant. De penseelstreken zijn los, maar precies, wat de onmiddellijkheid van de scène suggereert, en de subtiele details creëren een gevoel van diepte. Het is een bewijs van het vermogen van de kunstenaar om een gevoel van rust en uitgestrektheid over te brengen; het kleurenpalet, met zijn gedempte blauwe, groene en okerkleurige tinten, roept een gevoel van sereniteit op en nodigt uit tot contemplatie. De lucht is een uitgestrekte ruimte, die wijst op de uitgestrektheid en openheid van het water, en weerspiegelt het eigen perspectief van de toeschouwer.