Η σκηνή ξετυλίγεται κάτω από τη μαλακή, αιθέρια λάμψη της πανσελήνου, το απαλό φως της οποίας διαπερνά έναν δραματικό, σχεδόν ταραγμένο ουρανό. Ο καλλιτέχνης αιχμαλωτίζει αριστοτεχνικά την ανακλαστική ποιότητα του νερού, η οποία καθρεφτίζει τη φωτεινή παρουσία της σελήνης και τα διάσπαρτα φώτα του μακρινού αστικού τοπίου. Η σύνθεση είναι χτισμένη γύρω από έναν κεντρικό άξονα του εμβληματικού Καμπανίλε και των γύρω κτιρίων της Βενετίας. Αυτές οι κατασκευές μαλακώνονται από την ατμοσφαιρική προοπτική και το λεπτό παιχνίδι φωτός και σκιάς. Ολόκληρη η σκηνή αντηχεί με μια αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας, αλλά υπάρχει επίσης ένα υποκείμενο ρεύμα δράματος που μεταδίδεται από τις δυναμικές πινελιές των νεφών και την λεπτή κίνηση του νερού.