In dit levendige en kleurrijke werk staat een vrouw midden in een weelderige tuin vol kleuren. Ze wordt vastgelegd in een moment van rust, terwijl ze bloemen plukt uit een levendige bloemvariëteit — een activiteit die een diepe verbinding met de natuur suggereert. De compositie leidt de blik van de kijker langs het pad en nodigt uit tot verkenning en ontdekking tussen de bloeiende flora. De penseelstreken zijn scherp en expressief, typisch voor Monets impressionistische stijl; het geeft niet alleen de vormen van de bloemen weer, maar ook hoe het licht danst op hun bloemblaadjes, waardoor het doek een gevoel van leven krijgt.

Het kleurenpalet is een feest voor de ogen, gedomineerd door gele, rode en groene tinten. Elke tint trilt van energie en creëert een sfeer die bijna levend lijkt. De bloemen lijken te pulseren van warmte, waarbij ze het zonlicht weerkaatsen dat de tuin binnenstroomt, terwijl de kledij van de vrouw — samengesteld uit rustige pastelkleuren — een verbluffend visueel contrast creëert. Dit contrast versterkt de emotionele impact; het lijkt te fluisteren over sereniteit temidden van de chaos van de natuur, een moment van introspectie en vreugde. Monets keuze van perspectief, waarbij de kijker iets lager dan de vrouw is geplaatst, nodigt ons uit in deze intieme ruimte. De dikke applicatie van verf benadrukt de tactiele kwaliteit van de tuin, waardoor het onmogelijk is om niet de texturen en de essentie van deze vredige schuilplaats te voelen.