To intrygujące dzieło przenosi widza do tajemniczej, niemal pierwotnej leśnej scenerii, gdzie obok migoczącej sadzawki stoją dwa konie. Większy, jasny koń pochyla szyję, by napić się wody, a jego odbicie rozmywa się w ciemnej, falującej tafli, podczas gdy mniejszy, jaskrawoczerwony koń stoi czujnie w tle. Dwie nagie postacie siedzą powyżej sceny, stapiając się z cienistymi gałęziami i gęstym listowiem, co dodaje obrazowi enigmatycznego uroku. Kompozycja zręcznie balansuje światło i cień, prowadząc wzrok przez splątane gałęzie i plamy żywych kolorów tętniących życiem i tajemnicą.

Wykonane bogatymi, gęstymi pociągnięciami pędzla, dzieło prezentuje paletę barw zdominowaną przez zielenie, błękity i czerwienie — ziemiste, a zarazem nie z tego świata, tworzące nawiedzoną atmosferę. Gra cieni i światła sugeruje narrację wykraczającą poza to, co widoczne, zapraszając do szeptów o mitach i ukrytych rytuałach. Płótno wibruje emocjonalnym napięciem, mieszanką spokoju i pierwotnej energii, uchwycając surową, intymną więź między ludźmi, zwierzętami a naturą. Powstałe pod koniec XIX wieku, dzieło to symbolizuje przejście artysty od tradycyjnego realizmu do bardziej symbolicznego, mistycznego przedstawienia natury i egzystencji.