Ujrzyjmy dramat: wspaniały tygrys, którego sierść to symfonia ognistych pomarańczy i głębokich brązów, dominuje na płótnie. Jego potężna forma uchwycona jest w pół kroku, mięśnie falują pod jego pręgowanym futrem. Artysta mistrzowsko używa światła i cienia, aby podkreślić potęgę i dzikość tygrysa. Tło, mieszanka odcieni ziemi i zacienionej zieleni, sugeruje ukryte, dzikie środowisko. Mały żółw, pozornie nieświadomy, zajmuje pierwszy plan, ujęty w figlarną uwagę tygrysa. Spojrzenie tygrysa skierowane jest na żółwia; chwila jest napięta, pełna oczekiwania, jakby drapieżnik rozważał nową grę.