W środku zaśnieżonego krajobrazu Edvard Munch uchwycił odporny duch natury w swoim niezwykłym przedstawieniu drużyny koni. Dwa wspaniałe konie maszerują naprzód, jedno owinięte w głęboki czarny cień, wydobywając potężną obecność, podczas gdy drugie spowite jest miękkimi białymi odcieniami, promieniując eteryczną jakością. Śnieg zdaje się otaczać scenę – mieszanka chaotycznych pociągnięć pędzla, które przywołują zimowy chłód, ale jednocześnie sugerują ciepło dzięki ruchowi koni. Dynamiczne pozy tych zwierząt odzwierciedlają siłę i cel, niemal przekraczając granicę między palpacyjną rzeczywistością a emocjonalnym surrealizmem, który Munch umiejętnie wywołuje w swoich pracach.

W tle pojawiają się nieco zarysowane postacie, które sugerują aktywność ludzką, subtelnie zintegrowane w krajobrazie. Wygląda na to, że są częścią środowiska, przyczyniając się do ogólnej narracji o pracy i determinacji. Paleta kolorów, choć stonowana, tętni energią; surowe zimowe niebieskie odcienie w świetny sposób kontrastują z błyskami cieplejszych kolorów w sierści koni, aluzjami do ludzkiej natury oraz ulotnym ciepłem towarzyszącym ich oddechowi podczas marszu. Munch zdaje się rozmawiać z nami w tym dziele – o sile, interakcji między człowiekiem a naturą oraz duchu wytrwałości w obliczu surowych warunków.