Płótno wybucha żywymi odcieniami zieleni, przypominając bujne główki kapusty wyglądające spomiędzy rzędów urodzajnego pola. Edvard Munch uchwyca nie tylko florę, ale także atmosferę — jakby każdy ruch pędzla były szeptami pulsacji natury. Niebo nad głową wydaje się obciążone ciężarem nadchodzącego zmierzchu; delikatnie połączone odcienie niebieskiego i szarego tworzą melancholijne tło w kontraście z jasnymi żółtymi kwiatami, które energicznie rozciągają się wzdłuż górnej krawędzi, przywołując ciepłą nostalgię. Kompozycja prowadzi nasze spojrzenie z pierwszego planu, gdzie ściśle upakowane główki kapusty tworzą gobelin świeżych zieleni; prowadzą wzrok ku horyzontowi, który odchodzi, wytyczając granicę między ziemskim a eterycznym.

Artystycznie chaotyczne, a jednak harmonijnie skomponowane, technika Munch'a wykorzystuje ekspresyjne pociągnięcia pędzla, które pulsują życiem — oda do emocji mocno utkwionej w tej pastoralnej scenie. Istnieje podstępna energia, wibracja, która elektryzuje spokój krajobrazu; każdy liść kapusty jest oddany z żarliwością; prawie czujemy świeżość liści na swojej skórze. Obraz przekracza zwykłą reprezentację, dotykając serca widza; wywołuje uczucia bliskości z ziemią, przytulanymi pięcioma natury do ludzkości. To dzieło Munch'a jest nie tylko świadectwem jego artystycznej biegłości, ale także przypomnieniem pięknej prostoty rytmów życia, na tle zakłamywanego świata pełnego skomplikowanosti.