Na obrazie widzimy postać pochyloną nad strumieniem wody spływającej z góry, jakby pijącą lub uważnie ją obserwującą. Postać ubrana jest w prosty żółty materiał owinięty wokół bioder, stoi boso na zielonym brzegu, na którym rozsypane są czerwone kwiaty. W tle widoczne są organiczne, niemalże senne formy roślinne utrzymane w ziemistych odcieniach ochry, zieleni i rdzy; powierzchnia wody odbija ciepłe plamy pomarańczy i złota, co nadaje scenie mistyczny i ciepły klimat. Pociągnięcia pędzla artysty łączą miękkość sylwetki z bardziej energicznymi fakturami otaczającej roślinności, tworząc dynamiczną grę między klarownością a abstrakcją. Kompozycja przyciąga wzrok ku strumieniowi wody, pobudzając widza do odczucia świętego połączenia z naturą oraz kulturowych korzeni sceny.

Obraz powstał pod koniec XIX wieku, odzwierciedla egzotyzm i odejście od realizmu europejskiego, typowe dla fascynacji artysty kulturą Tahiti. Śmiała, ale stonowana paleta barw i uproszczone formy mają charakter ekspresyjny, a nie dekoracyjny, budując atmosferę kontemplacji. Mocno uchwycono moment komunii, ukazując zarówno rytuały, jak i codzienność życia tubylczego. Praca ta jest znacząca ze względu na rolę w kwestionowaniu zachodnich norm artystycznych poprzez przyjęcie prymitywizmu i symbolicznej narracji – pozwala nam usłyszeć milczącą tajemnicę wody i zobaczyć subtelną równowagę między formą ludzką a naturą.