Een figuur leunt aandachtig naar een stroom water die van bovenaf naar beneden valt, alsof hij drinkt of het nauwkeurig observeert. De persoon draagt een eenvoudige gele doek om de taille en staat blootsvoets op een groene oever met rode bloemetjes. De achtergrond is rijk aan organisch, bijna dromerig gebladerte en abstracte vormen in oker, groen en roestkleurige tinten; het wateroppervlak reflecteert warme vlekken van oranje en goud, waardoor het tafereel een mysterieuze, warme sfeer krijgt. De penseelvoering van de kunstenaar combineert zachtheid in de vorm van de figuur met energiekere texturen in de omringende vegetatie, waardoor een dynamisch samenspel ontstaat tussen helderheid en abstractie. De compositie richt de aandacht op de waterstroom, waardoor de kijker een heilige verbondenheid met de natuur en de culturele wortels van het tafereel ervaart.

Het schilderij, gemaakt eind 19e eeuw, vertegenwoordigt exotisme en de breuk met het Europese realisme, typisch voor de fascinatie van de kunstenaar voor de Tahitiaanse cultuur. Het gebruik van gedurfde maar ingetogen kleuren en vereenvoudigde vormen is expressief in plaats van decoratief en roept een contemplatieve sfeer op. Het vangt krachtig een moment van verbondenheid en roept zowel de rituelen als het dagelijkse leven van de inheemse bevolking op. Dit werk is belangrijk vanwege zijn rol in het uitdagen van westerse kunstnormen door primitivisme en symbolische vertelling te omarmen, waardoor we het stille mysterie van het water kunnen horen en het delicate evenwicht tussen menselijke vorm en natuur kunnen zien.