Bir figür, yukarıdan akan suya doğru eğilmiş, sanki suyu içiyor ya da onu dikkatle inceliyor gibi görünüyor. Sadece belinde sarılı sarı bir örtü bulunan bu kişi, zarif bir gerginlikle vücudunu öne doğru eğmiş, çıplak ayaklarla kırmızı çiçeklerle süslü yeşil bir yamaçta duruyor. Arka planda toprak tonlarıyla, okra, yeşil ve pas renginde organik, neredeyse rüya gibi bitki örtüsü ve soyut biçimler hakim; suyun yüzeyi ise turuncu ve altın sıcak lekeleri yansıtıyor, sahneye başka dünyadan bir sıcaklık ve gizem katıyor. Sanatçının fırça darbeleri, figürün yumuşaklığı ile çevresindeki bitkilerin enerjik dokularını harmanlayarak netlik ve soyutlama arasında dinamik bir etkileşim yaratıyor. Kompozisyon, izleyicinin su akışına odaklanmasını sağlıyor ve doğayla kutsal bir bağlılık hissettiriyor.

19. yüzyıl sonlarında oluşturulan bu eser, sanatçının Tahiti kültürüne duyduğu hayranlık ve Avrupa gerçekçiliğinden kopuşunu yansıtıyor. Cesur ama mutedil renklerin ve basitleşmiş şekillerin kullanımı, sadece süsleme amaçlı değil, ifade amaçlıdır ve düşünceli, meditif bir atmosfer yaratır. Hem törensel hem günlük yerli yaşamının nüanslarını anımsatan bu kompozisyon, Batı sanat normlarına karşı çıkışıyla önem taşır; ilkelcilik ve sembolik anlatımı kucaklayarak, suskun suyun gizemini duymamızı ve insan formunun doğayla hassas dengesini görmemizi sağlar.